21 december 2008
BRU-TFS-BRU
lossingsvlucht

*Tuutuut-Tuutuut-tututututuuuut* *zucht* *kreun* *puf*

Natuurlijk is het mij niet gelukt om op tijd naar bed te gaan gisteravond, jullie kennen me toch al 'n beetje of niet? En deze morgen was het 3u toen m'n wekker af ging. Met amper 2,5u slaap achter de rug hijs ik me uit bed en strompel naar de badkamer. 'n uur heb ik nodig, om van zombie tot stijlvolle stewardess te komen, zeker op dit uur. Douchen, haren drogen, dagcremekes smeren (het is nodig, in het vliegtuig droog je helemaal uit), haren in 'n strakke dot proberen te krijgen, schminken, panty's aandoen zonder ze kapot te trekken... en de rest van het uniform.
Ik kijk op de klok, kwart voor 5, geen tijd meer voor 'n ontbijt, ik moet NU vertrekken of ik ben te laat... en te laat komen, is absoluut geen optie in deze job; het vliegtuig wacht niet. Gelukkig heeft het vandaag niet gevroren en kan ik meteen wegrijden. Er is één groot voordeel aan zo vroeg naar je werk moeten gaan; je hebt geen last van file

Vijf minuten te vroeg kom ik aan in de crewroom, gelukkig had ik al m'n voorbereidingen thuis al gedaan, dus ik kon meteen aan de tafel gaan zitten. De senior was er nog niet. Ik stelde mezelf voor aan de rest van de crew en wachtte geduldig op de senior slash coach. Want het was vandaag m'n lossingsvlucht, en enkel 'n coach kan 'n INI 'lossen'. (een coach kan wel 'n senior zijn, maar andersom niet). Maar hij kwam maar niet opdagen. 'n Collega vond het wel lang duren en ging het alvast melden aan dispatch. Als er een crewlid tekort komt, wordt iemand opgeroepen uit standby. "Er wordt 'n senior opgeroepen" kwam ze ons vertellen. Waarop ik meteen vroeg "is die senior ook 'n coach? Want het is m'n lossingsvlucht vandaag!". Dat was dus niet het geval. Er waren geen coaches meer 'op overschot'. Met alle gevolgen vandien; ik mocht naar huis gaan, het had geen zin om mee te gaan als ik toch niet gelost kon worden. Ik was heel erg telleurgesteld. Ik was er zo klaar voor!

Ik druipte af, met gebogen hoofd en de trolly troosteloos achter me aan (zielig he ma twas wel zo!). Net toen ik thuis de drempel over stapte, belde dispatch; "Jah Ellen, de Coach is ondertussen aangekomen. Maar jah, jij bent al terug thuis zeker? Blijf maar thuis, als je nu nog terug moet komen hebben we teveel vertraging, we plannen je wel 'n nieuwe vlucht in"
... waarom was ik ook niet langer in de crewroom blijven rondhangen ... vloekte ik tegen mezelf.
Achja, always look on the bright side; nu kon ik nog wat slapen
's Middags belde dispatch me wakker, deze keer om te melden dat mijn volgende lossingsvlucht dinsdag zou doorgaan, naar Malaga en Alicante, 'n driehoeksvlucht dus. Ok, kom maar op met die vluchtjes!